Zeedistel

De zeehollie heeft taaie, stekelige bladeren. Deze buitengewone pionierplant kan uitzonderlijke stabiliteit aan zijn omgeving bieden en stressvolle omstandigheden weerstaan, zich uiteindelijk aanpassen aan en het beste eruit halen voor zichzelf en andere soorten. Het kan zijn omgeving verrijken voor andere organismen en naast hen leven in een wederzijds voordelige gemeenschap, d.w.z. in symbiose. Het kan gedijen ondanks een harde, zoute en winderige kustklimaat en op zandige gebieden waar zijn wortelsysteem helpt stabiliseren en erosie van de duinen voorkomt. In Frankrijk is het te vinden aan de kusten van het Kanaal, de Atlantische Oceaan, de Middellandse Zee en Corsica. De plant, die sinds de Middeleeuwen in tuinen wordt gekweekt, werd tussen de 17e en 18e eeuw op grote schaal geoogst in Engeland en Europa. Zeehollie - of eryngo - wortel werd lange tijd gekookt, gekonfijt of in de vorm van meel geconsumeerd. Het diende als voedsel voor gemeenschappen tijdens perioden van hongersnood en werd ook gebruikt om marshmallow op smaak te brengen dankzij de zoete smaak van zijn wortels, vergelijkbaar met die van de wortel. In de geneeskunde is zeehollie sinds de oudheid bekend als een medicinale plant. Traditioneel wordt het erkend om zijn diuretische, pijnstillende, afrodiserende en ook antimicrobiële, antioxidante en ontstekingsremmende eigenschappen.